vragen of reactie 's

Vragen of reactie s  over zelfstandig reizen, Iran, Sri Lanka worden beantwoord via mail : vanwynsberghecarineatgmail.com

Laatste dag ( rode lijn op de kaart = afgelegde route )

Opstaan voor een laatste keer in dit prachtig land . Het heeft een eigenaardig gevoel. Mijmeren over wat geweest is , uitkijken naar onze geliefden die ons over 30 uur terug zien .

'Heeft u plannen voor vandaag ?', vraagt de dame van ons hotel. 

'Niet echt'

'Misschien heb ik een voorstel,  kennen jullie Herman Steur ? Deze man heeft 30 jaar geleden een soort missiepost opgericht voor de armsten van dit land. Het domein beslaat intussen 70 km2, allemaal bebouwd met kleine huisjes, een school , een bakkerij, een ziekenhuis en een huis voor demente bejaarden. Hij is hiermee begonnen met eigen kapitaal, gevolgd door heel wat donaties .

Het wordt een bezoek waar we een tijdje stil van worden.

De rest vanmiddag wordt besteed aan rondkuieren en ons klaar maken voor het vertrek .

We genieten van een laatste heerlijke vismaaltijd  in de avond, nog even de blog bijwerken en vertrekken.

Wat is ons hier het meest opgevallen ?

1. 
   
   Het vervoer : Tuk - tuk
2. 
   
   Alle kinderen zijn in witte schooluniform ,meisjes wit kleed met een geplooide rok en een fel gekleurde das ! jongens witte lange broek, wit hemd zonder das !( kinderen uit de lager school dragen een gekleurd bermuda
3. 
   
   Veel mannen ( jong en oud ) dragen lange rokken
4. 
   
   katholieken, moslims, hindoes en boeddhisten leven hier in vrede met elkaar
5. 
   
   Er worden grote afstanden te voet afgelegd op de treinsporen
6. 
   
   Kledij : vrouwen mogen niet met hun schouders blootlopen, wel dragen ze heel korte ' t shirts tot net onder hun borsten, zo lopen ze altijd met hun blote buik rond .Met lange rokken, alles in felle kleuren (zelfde als in India ) 
7. 
   
   Het eten is hier overheerlijk

  Beetje eng :

1. 
   
   In grote station veel bewaking met machine geweren
2. 
   
   Ook binnenin de banken staan steeds mannen met machine geweren in aanslag
3. 
   
   Langs de grote wegen is er  veel controle van gewapende mannen , maar toeristen mogen steeds zonder controle door.

Deze blog wordt thuis nog aangevuld met foto s en indrukken van deze reis.

Hikkaduwa Negombo

Om 9u staan we reeds klaar aan het treinstation van Hikkaduwa om de trein te halen van 9u45. We zijn goed op tijd want de trein kan evengoed 15 minuten vroeger komen, hoewel de kans groter is dat het een uur later is . We vertrekken om 10 uur.  Het is een trage trein.
Tal van taxi-drivers komen hun diensten aanbieden, als argument zeggen ze dat de rit zal veel korter zijn met de wagen dan met de trein. Dat wij toch voor een 2de klas ticket kiezen om te reizen met de lokale bevolking gaat er bij hen niet in.
Weer hebben we een mooie rit op die lelijke trein . Met open ramen genieten van het binnengluren in de kleine tuintjes en huisjes van de mensen alhier. 4u later staan we weer in het grote station van Colombo waar we enkele weken terug met een klein hartje aan onze tour begonnen zijn. We zoeken het kaartje van een tuk-tuk driver die we bij de start van onze reis gekregen hadden. Rexi is de naam van de man die ons waarmee we onze eerste rit hebben gemaakt. Meteen herkent hij onze stem.  Hij brengt ons van Colombo naar Negombo. We kiezen een hotel van Lonely Planet, maar dat valt echt niet mee. Mag ik jullie een hotel voorstellen vraagt hij ons , het is geheel vrijblijvend. Zo brengt hij ons naar een hotel die door een Belgische vrouw wordt uitgebaat . Dit  nog voor 2 dagen .

Negombo zien we nu aan een heel andere kant dan bij onze aankomst . Negombo is verdeeld in een authentieke  ( waar we onze reis begonnen waren ) en een toeristische kant waar we nu verblijven.

Hikkaduwa ( tweede dag )

Bij het opstaan hebben we het goede voornemen om van onze tuin te genieten  en van het strand dat pal aan ons terras paalt. Na het onbijt gaan we eerst naar de bank, want de roepi s die we in de luchthaven bij aankomst hadden gewisseld, zijn toch opgeraakt. De wisselkantoren liggen in een heel drukke straat . We kunnen niet weerstaan aan deze uitdaging. M.a.w. in plaats van rusten aan het strand, wordt het een dag windowshopping. 

Hikkadwa is ooit een druk bezochte stad geweest.  We zien grote hotels in vervallen toestand die na de tsunami nog steeds niet hersteld zijn . Hier in Sri Lanka spreekt men van 2 tijdperken: de tijd voor de Tsunami en de tijd erna. Daarbij komt nog dat er veel toeristen weggebleven zijn door de jarenlange Tamiloorlog , met daarbij nog de crisis die ook het land treft.

Ondanks hun trieste verhalen behouden de Sri Lankeesen hun trotse houding, er wordt weinig gebedeld.

Als we s' avonds dezelfde eettent kiezen als de dag ervoor , worden we als echte "trouwe " klanten behandeld. De heer belooft ons een heerlijke maaltijd. We bestellen beiden een scampischotel. Voor enkele euro's  krijgen we een bord van deze heerlijkheden. Helaas veel te veel, minstens 30 stuks per schotel !

We worden hartelijk bedankt en we zien de man hopen op een  volgend bezoek van ons . Om zijn pret niet te bederven vertellen we niet dat we morgen om 9u45 de trein willen halen voor ons laatste traject.

Als we in ons guesthouse onze blog neerpennen op onze mini laptop, worden we meestal met argus ogen aangekeken. Op hun kousevoeten komen ze vragen wat we eigenlijk aan het doen zijn. Zodra ze vernemen dat we ons reisverhaal aan het neerpennen zijn, zien we meteen de macht van internet. Met hun beste glimlach komen ze vragen of we een goed verslag willen schrijven over hun guesthouse.

Eén uitbater vroeg hoeveel we betaald hadden voor de pc. Omdat we niet wilden doorgaan als rijkelui , logen  we en zeiden we dat we maar een vierde van de echte prijs betaald hadden. Wat we niet hadden meegerekend dat de man metéén het dubbele wilde betalen voor onze pc!   We herhaalden dat we deze echt niet konden missen . De man bleef aandringen , kost wat kost wou hij zo een pc! Kon ik dan geen voor hem opsturen ? De verzendkosten neemt hij voor zijn rekening en hij wou vooruit betalen.

Om onszelf uit deze benarde situatie te redden zei ik dat zo een pc enkel in het nederlands werkte. Hij lachte , hij had het begrepen , Dat zal wel de reden zijn zei hij dat dat ding zo weinig kost !

Unawatuwa – Hikkaduwa

Alweer hebben we ons verplaatst met een tuk – tuk.Intussen weten we al goed naar welk soort guesthouses dat we het best kiezen. We slagen erin een leuk guesthouse te vinden met een privé tuin met heel wat palmbomen dat direct aan de zee gelegen is.

We zijn voorlopig de enige gasten. We kiezen de kamer aan de zeekant. Het geluid van de golvende zee zal ons vanavond in slaap wiegen.

In de namiddag vinden we een terrasje waar ze echte espresso hebben. Jammer dat de uitbater bij onze komst meteen de muziekkeuze verandert. De Sri Lankeese muziek werd vervangen door westerse muziek. Het verbreekt een beetje de lokale sfeer. We vragen of we hier ook een stuk chocolade kunnen kopen. Meteen stuurt hij Lut 10 m verder naar een winkeltje. Daar koopt zij een echte Mars en een reep Toblerone, we voelen ons een koning te rijk. Want dit is het enige dat we hier echt gemist hebben, koffie (hier is het thee) en chocolade.

Na ons heerlijk tearoom bezoek wandelen we een heel stuk verder tot aan het treinstation. Daar laten we ons informeren om overmorgen naar Colombo, het laatste traject van onze reis af te leggen. Rond de buurt van het station genieten we van de couleur locale. Niet ver van een klein eetstalletje staat een koe te eten uit een vuilnisbak. Zodra we dat op ons fotomateriaal willen vastleggen komt de man uit zijn eetstalletje ons vertellen dat hij de trotse bezitter is van deze koe. Heel trots vertelt hij ons dat dit beest wel 20.000 roepie (€ 137) waard is. Daarmee verstaan wij dat hij bedoelt dat hij een welvarend man is.

Wat ons alweer opvalt aan het station, is dat de mensen die groten afstanden te voet afleggen gewoon op de sporen lopen. Hele troepen volk verplaatsten zich zo van het ene naar het andere dorp.

Deze avond dineren we niet ons guesthouse. We kiezen een restaurantje met zicht op zee. Weer zijn we de enige klanten. Zoals gewoonlijk kiezen we uit de visschotels. Op één uitzondering na hebben we al dagelijks voor de heerlijkheden uit de zee gekozen.

Hier is het gauw donker (18u30 ) Na de dis (20 u) kuieren we nog wat in de plaatselijke winkeltjes. Een uurtje later ben ik al aan het schrijven aan deze blog op het terrasje van onze kamer, met de schaduw van de talrijke palmbomen.

Unuwaduwa

Vandaag hebben we ( alweer) afgesproken met een tuk tuk driver. Deze keer voor een 100 km verder te rijden. We hebben voor dit soort voertuig gekozen niet allleen omdat het goedkoper is , maar omdat we dan zoveel mogelijk aan de kustlijn kunnen rijden . We starten om 7 u in de morgen om eerst de vishaven van Tangalle te bezoeken. Daar heerst van 6 u in de morgen een drukte van jewelste. We merken dat we de enige westerlingen zijn, en op één na, de enige vrouwen. We merken dat er tegen onze tuk – tuk driver allerhande moppen gemaakt worden over ons, maar we begrijpen geen snars van .

We stoppen ook bij de gevolgen bij van Tsunami. We worden er stil van.

Dan rijden we langs de prachtige kustlijn naar onze nieuwe bestemming. Ditmaal een echt toeristisch dorp . Het krioelt hier van de zonnekloppers, morgen zoeken we beslist weer het meer authentieke op ….

Zaterdag 31 juli

De stranden zijn hier zo mooi, er zijn hier geen toeristen. We vertoeven in een guesthouse met slechts vier kamers. De gastheer en gastvrouw doen alles wat in hun bereik ligt om het de gasten naar hun zin te maken. Dit wordt een dag van genieten, de blog bij te werken (zonder internet ) maar alles op  de pc op te slaan om dan eerstdaags te publiceren. Een dagje zalig niets doen , luisteren naar de branding van de zee , kijken naar de onvermoeibare ruwe golven ...

Vrijdag 30 juli Ella Tangalle

Zoals afgesproken werden we met een privé busje afgehaald aan ons hotel van de familie uit Marke.

Het werd een heel gezellige rit. In het Westvlaams praten we heen en weer over bezochte plaatsen op onze planeet. Aan het bus station van Tangalle nemen we afscheid. Hartelijk dank Stephan, Tine, Felix en Emma !

Eventjes voelen we ons uitgeschud. We laten ons overhalen om naar het hotel te gaan die de tuk-tuk driver aanbeveelt. We rijden steeds verder uit de bewoonde wereld en ergens in het hol van Pluto wil de driver ons afschudden. Nee, dat willen we beslist niet. Vast beraden gebieden we de driver ons terug te brengen naar het startpunt. Na wat twijfel gokken we op een buurt waar volgens Lonely Planet verschillende hotels staan. We kiezen daar het mooiste uit. ( prijs per nacht 2 personen € 10,80 !) Met een open restaurant op 10m van de golvende zee. Het witte strand met de sierlijke palmbomen is zoals op de plaatjes. Na deTsunami is dit hotel volledig opnieuw opgebouwd. Iets verder in de laan zien we nog de trieste sporen van de ramp nu 5 jaar geleden. Hier in Tangalle heeft de ramp het leven gekost aan 1500 mensen. We vinden hier ook een gedenksteen van een Brits meisje van 24jaar die hier op 24 december het leven heeft verloren.

We besluiten het een paar dagen kalmer aan te doen. Een boek te lezen wat rond kuieren en misschien wel 2 nachten te blijven.

Star Fish Beach Café

Star Fish Beach Café is de naam ons hotel. Aan de bar hangt een grote poster met de foto van Bob Marly , waar de jonge uitbaatsters hevig van fan zijn. Dat belooft voor deze avond. Rond etenstijd horen we vanuit onze luie stoel een wagen stoppen, we kunnen onze ogen niet geloven maar de familie van Marke heeft per toeval hier het avond diner gereserveerd ! Nu mag er wel een aperitiefje af. Behalve relaxen hebben we voor morgen toch geen plannen.

Donderdag 29 juli

We worden wakker door de gietende koude regen. Jammer dat de gastvrouw niet eventjes de mooie haarvuren aangestoken heeft. Want het is hier berekoud! De zon komt er tegen de middag door. Maar op de hoogte waar we vertoeven is het hier nooit echt warm. Van Nuwara Eliya vertrekken we zoals de meeste toeristen met de trein naar Ella (4 u treinen ). Dit is een oude stoomtrein ( 30 km per uur ) Met open ramen en open deuren. Ideaal om mooie plaatjes te maken van de mooie the plantages en het prachtig berglandschap. We kochten een 2de klasticket,  maar door de drukte vertoeven we de helft van de tijd op een 3de klassewagon. Deze zijn wagon is zonder banken, we gebruiken onze bagage om erop te zitten. Maar zoals eerder vermeld maken de prachtige uitzichten alles goed.

Daar de trein met 2 u vertraging vertrokken is ( iets dat daar heel normaal blijkt te zijn ) komen we pas in de vooravond in Ella aan. Ons nieuw guesthouse kleeft aan een bergwand aan. Van op ons balkon hebben we een uniek uitzicht. Ella is een plaats voor boswandelingen en bergtochten, dus niet voor ons. Voor het avondmaal gaan we het stadje Ella bezoeken. D.w.z. één straat (1km ) met allemaal toeristische terrasjes. We ontmoeten daar een sympathiek gezin: ma en pa met zoon (19j ) en dochter (18 j) uit Marke. Op onze tocht waren we ze al eens eerder tegen gekomen. Of we een glaasje met hen willen drinken? Dit moest ons geen 2 keer gevraagd worden. Na wat heen en weer gebabbel stellen ze ons voor dat we de volgende dag  mogen mee rijden met hun privé minibusje naar het zuiden. Een gemeend aanbod dat we met dank hebben aangenomen. Afspraak morgen om 8u15 aan ons hotel.

Donderdag 29 juli Nuwara Eliya - Ella

We worden wakker door de gietende koude regen. Jammer dat de gastvrouw niet eventjes de mooie haarvuren aangestoken heeft. Want het is hier berekoud! De zon komt er tegen de middag door. Maar de hoogte waar we vertoeven is het hier nooit echt warm. Van Nuwara Eliya gaan we zoals de meeste toeristen met de trein (4 u treinen ).Dit is een oude stoomtrein ( 30 km per uur )Met open ramen en open deuren. Ideaal om mooie plaatjes te maken van de mooie the plantages en het prachtig berglandschap. We kochten een 2de clasticket, maar door de drukte vertoeven we de helft van de tijd op een 3de classe – wagon. De zijn wagon zonder banken, onze bagage gebruiken we om erop te zitten. Maar zoals eerder vermeld de prachtige uitzichten maakten alles goed.

Daar de trein met 2 u vertraging vertrokken is ( iets dat daar heel normaal blijkt te zijn ) komen we pas in de vooravond in Ella aan. Ons nieuw guesthouse kleeft aan een bergwand aan. Van op ons balkon hebben we een uniek uitzicht. Ella is een plaats voor boswandelingen en bergtochten, dus niet voor ons. Voor het avondmaal gaan we het stadje Ella bezoeken. D.w.z. één straat (1km ) met allemaal toeristische terrasjes. We ontmoeten daar een sympathiek gezin: ma en pa met zoon (19j ) en dochter (18 j) uit Marke. Op onze tocht waren we ze al eens eerder tegen gekomen. Of we een glaasje met hen willen drinken? Dit moest ons geen 2 keer gevraagd worden. Na wat heen en weer gebabbel stellen ze ons voor dat we de volgende dag( gratis ) mogen mee rijden met hun privé minibusje naar het zuiden. Daar we voelden dat het aanbod oprecht gemeend was, hebben het dan ook met dank aangenomen. Afspraak morgen om 8u15 aan ons hotel.

Woensdag 28 juli Kandy Nuwara Eliya

 Kandy - Nuwara Eliya

Met de tuk - tuk laten we ons vroeg in de morgen naar het station brengen. Alle bussen staan zonder enige orde allemaal door elkaar. In de Lonely Planet hebben we gelezen dat er 2 soorten bussen zijn. De  gewone bussen, waar reizigers als sardienen op elkaar zitten . Met gewone bussen bedoel ik bussen die bij ons al heel lang afgeschreven zijn. Dan zijn er nog de inter- city bussen, deze zijn heel confortabel, maar ook hier worden meer zitjes verkocht dan er plaatsen zijn. Bij elke bus staan mannen luidkeels hun bestemming af te roepen. De rit zal 3 uur duren en kost 170 Roepi's . Wij moeten 3 zitjes betalen, ééntje voor onze bagage . Voor de bussen vertrekken komen  er 10 tallen verkopers op de bussen om alles wat eetbaar is aan de man te brengen.  Als gedreven marktkramers bevelen ze met luide stem hun waren aan.  We hebben meer het gevoel op een veilling te zitten dan op een bus.

Het startsein voor vertrek wordt pas gegeven als de bus vol is ( lees overvol )

Rond de middag zijn we op onze bestemming. Nuwara - Eliya ligt in de bergen. We wisten dat het daar koud zou zijn, maar zo koud dat hadden we echt niet meegerekend.

Als visser die aan hun vislijn die zitten te wachten op enige vangst, zo staan daar de taxi-chauffeurs te wachten aan het station, in de hoop dat ze een westerlng kunnen vangen. Meteen kregen we de volle belangstelling. Eén taxi -driver kan ons overtuigen. Hij stelt ons een aantrekkelijk guesthouse voor  die gebouwd is in koloniale stijl . We hadden meteen het gevoel ergens thuis te komen. We werden ontvangen door de vriendelijke vrouw des huizes. Het salon, de eetkamer, de veranda alles staat ter onze beschikking. De namiddag werd besteed aan het rondtoeren in de theeplantages . De honderden felgekleurde theepluksters mochten zeker niet ontbreken op de foto.  Als afsluiter van deze toer hebben we een grote theefabriek bezocht. Na de rondleiding mochten we thee proeven,  lekker vind ik  dit niet, maar het stuk chocolade taart smaakte des te beter ! 

Toen we s'avonds thuis kwamen had de gastvrouw lekker gekookt voor al haar gasten. We aten allen samen in de grote eetkamer . Het was een heerlijke maaltijd !  Onder de gasten werd er heel wat heen en weer gepraat over het land en de plaatsen die we zeker nog een bezoek waard zijn .

Dinsdag 27 juli

Lakshini is de naam van ons guesthouse in Kandy. Om 8u hebben we afspraak met een jonge alleen reizende Franse jonge dame (29j) die we de vorige avond hebben leren kennen. We besluiten om samen naar een olifantenweeshuis te gaan. Deze trip wordt in alle reisboeken warm aanbevolen. Een (dure ) rit op de rug van een olifant slaan we af. Na 15 minuten houden we het voor bekeken en we zijn 600 roepie armer en een ontgoocheling rijker.

Vervolgens bezoeken we een de botanische tuin van Kandy. Heel mooi, één van de mooiste tuinen die we ooit gezien hebben. Een halt aan de locale groenten en f ruitmarkt lijkt een echt kleurenpallet te zijn. We proeven van veel te veel onbekende fruitsoorten, met andere woorden we kochten een hele voorraad waar we zeker nog enkele dagen mee weg kunnen.

In de vooravond bezoeken we de tempel van de tand. Moeilijk te verwoorden maar prachtig. We zijn net op tijd voor de ceremonie.We staan voor een groot altaar met bloemstukken erop. Ingetogen nemen eerst de monniken een bloemstuk, ze offeren dit aan een hoger gelegen altaar. Daarna komen de menigte in beweging. In ruil voor wat geld in de offerblok nemen ze een bloemstuk van het altaar en gaan via een lange rij naar hoger gelegen altaar, Een monnik neemt het bloemstuk van hen aan. Door al die aanwezigen kunnen we niet goed zien wat er zich daar boven afspeelt. We besluiten ook een bloemstuk van het altaar te nemen ( zonder dat we geld in de offerblok te gooien ) en de rij te volgen. Ingetogen geven we het bloemstuk dat wat verder weer af.

Anekdote: Op de lokale fruitmarkt hadden we 2 grote messen gekocht om ons fruit te kunnen schillen. Deze had Lut in haar tas gestopt. Bij het bezoek aan de tempel werden we in een hokje apart door een dame gecontroleerd, we werden betast of we niets verdacht bijhadden, 100 m verder een tweede controle, nu werden ook onze handtassen aan de controle onderworpen. Lut slaat alle kleuren uit, de messen zitten nog in haar tassen. Vliegensvlug gooit zij een pakje koekjes open in haar tas en ze zet haar beste glimlach op. Ja, het werkte ! We werden doorgelaten.We mogen er niet aandenken als ze gemerkt hadden dat we “ wapens" bij hadden.

maandag 26 juli

Na een rustige dag staat er een zware klim op het programma. We willen kost wat kost de Sigirya rots beklimmen, 1237 treden hoog. Gewapend met ons fototoestel, een voorraad water en een gids slagen we erin de top te bereiken. Een aantal eeuwen liet hier een koning op de top een paleiscomplex bouwen. Nu resten er daar alleen maar meer wat ruines met nog goed bewaarde fresco ‘s. Om de dag hele maal kompleet te maken, hebben we ook nog Dambulla bezocht, daar stond ons weer een klim te wachten van een 300 tal treden. Boven werden we beloond met een prachtige tempel gebouwen, met daar in ontelbare mooi geschilderde Boedha ‘s. De warme kleuren van deze beelden en het plafond beschildering krijgen onze volle bewondering. Voldaan van al dat moois gaan we op zoek naar ons volgende guesthouse.

Zondag 25 juli

Na korte nacht rijden we met een mini-busje naar Polonnarwa . De site hebben we bezocht alvorens de zon haar volle warmte uitstraalde.

Na de lunch zijn we naar Sigirya gereden een 3 tal uur verder .De avond vullen we op het teras van het hotel, en een wandeling rond het meer . De chauffeur en de gids zullen ons nu 2 dagen vergezellen ( in Sri Lanka een mini betalen en jij krijgt er zonder vragen een "gids " bij ,Blijkbaar krijgen de drivers en de " gidsen " gratis slaping en eten in ruil voor het aanbrengen van toeristen .
Ten gevolge van de Tamil oorlog is de toeristen opkomst nog heel mager .

Zaterdag 24 juli Anaradhpura

We hebben een rijk gevuld programma uitgedoktert.Anuradhapura heeft een rijke geschiedenis .We bezoeken eerst een site die 40 km2 beslaat , Gelukkig kunnen kunnen we de meeste afstanden met de tuk - tuk afleggen .

De heilige stad Anuradhapura fungeerde lange tijd als hoofdstad van het koninkrijk Anuradhapura. Meer dan 12 eeuwen lang was deze koningsstad het machtscentrum waar politiek, cultuur, economie en religie samenkwamen.

De schatten uit het verleden in Anuradhapura zijn bijzonder goed bewaard. Met de koninklijke tuinen, het paleis Mahasena en de prachtige tempels met enorme koepels is Anuradhapura net een groot oplenluchtmuseum!

In de namiddag bezoeken we Minhitale , Om religieuze redens mogen we site niet met schoenen betreden ,gelukkikg hebben we elk een paar kousen in onze rugzak !

Een bedrijvig gids biedt zijn diensten aan. Hoewel we hem blijven negeren houdt hij voet bij stuk en blijft ons volgen. Bij iedere halte doet hij zijn verhaal en verteld ingetogen de geschiedenis van deze site. We blijven hem negeren tot we aan klim beginnen van 850 ongelijke treden .Vanaf dan kunnen we zijn steun letterlijk en figuurlijk goed gebruiken .Bij val avond vernemen we van onze tuk - tuk driver het vandaag volle maan is . En er zou de Perahera stoet uitgaan. Dat moest ons geen tweemaal gezegd worden, We spreken af om 20 u , de stoet ( lees een processie van het Boedhisme ) zou om 9 u starten , het kon ook wat later  zijn. De hele stad was verlicht in wat wij kerstversiering zouden noemen, Duizenden , duizenden sfeerlichten versieren de bomen en de straten . De stoet starte niet om 21u maar om 23 u .

In Sri Lanka heeft niets een vaste uur, Een tijdstip is altijd "ongeveer" .Het was een indrukwekkend spectackel. Dansers met vuur, Mooi aangeklede olifanten , een avond die we niet gauw zullen vergeten .Het was al een stuk na middernacht toen we terug aan ons hotel ariveerden.

Wat we niet hadden meegerekend dat de poort van het hotel zou gesloten zijn. Niemand ga antwoord op ons gebel. We stonden daar , we zagen zelfs in het donker het gezicht van onze driver verbleken.Na enkele minuten slaagde onze tuk tuk chaufeur met wat handigheid de poort open te krijgen . Geruisloos zijn we naar onze kamer geslopen, Niemand heeft het ooit gemerkt.

vrijdag 23 juli

Vandaag hebben we om 19u30 afspraak met onze jonge tuk–tuk driver. Hij zal ons naar het station brengen van Colombo zo een 45 km rijden, voor een tuk–tuk is dat een hele afstand.  1u 15 minuten later staan we aan het station van Colombo.

Een treinticket naar Anaradhaphura eerste klas vragen we , op dit uur is er enkel 2de klas is het antwoord, De treinrit die ongeveer 6 u zal duren kost 290 roepi ( net geen €2 )

Na 10 minuten wisten we al dat het lange uren zouden worden. De oude stroomtrein maakte zo een hels lawaai dat we veronderstelden dat de trein het nooit 6 u zou volhouden, we hobbelden van de ene naar de ander kant. Bij momenten hadden we meer het gevoel op een paard te zitten dan op een trein. 'Anaradhapura !'  riep een man aan ons open raam. In allerhaast verlieten we onze wagon, eenmaal op het perron kwamen we tot de vaststelling dat dit toch een heel klein stationnetje was. Inderdaad we moesten een statie verder ! Ik sprong weer vlug op die ouwe trein, de trein was al  in beweging en Lut was nog niet opgestapt. Dus niet meer klagen over de oude trein, bij een gewone trein zou Lut zeker de rit gemist hebben.

Ons hotel Sjalini lijkt een gezellige bedoening, we worden uitvoerig verwelkomd en meteen bieden ze hun diensten aan om een tour te maken de volgende dagen . We beginnen af te dingen tot we er spijt van hebben.  We hebben een bod afgeslagen waar we niet gauw meer de kans van zullen krijgen. We zijn moe , en morgen zien we wel …

Donderdag 22 juli Negombo.


Aarzelend gaan we de stad verkennen. Algauw worden we overladen van drivers die ons met hun tuk –tuk willen rondvoeren naar de bezienswaardigheden van deze stad.Na heel wat afdingen is een jonge driver erin geslaagd ons in zijn tuk - tuk te krijgen. De eerste stop is een Boeddha tempel. Angurukaramulla is de naam van deze tempel. ( een heel mond vol ) De kleurrijke grote beelden tarten elke verbeelding.

Een bezoek aan de plaatselijke groentemarkt, gevolgd door de vissersmarkt op het strand brengt ons helemaal in de sfeer.

Duizenden, duizenden vissen liggen gewoon te drogen op het strand. Iedere visser die een beetje Engels kan spreken doet zijn verhaal. Per uitvaart brengen ze ongeveer 200 kg (kleine) visjes mee. Vervolgens worden de vis(jes ) uit de netten geplukt door een 15 tal mannen en vrouwen. Dan wordt de vangst in een tonnen gegooid met veel zout. Na 24 u worden deze visjes op matten op het strand gelegd om te drogen. Eén visnet is 2km lang. Eén visser eindigt met zijn verhaal met: Voor jullie is het hier een paradijs, voor ons is het hard labeur, we moeten heel hard werken om bijna niets te verdienen

Woensdag 21 juli

                               Woensdag 21 juli 14u 30

Via internet hebben we afgesproken met een driver van het Silver Sands hotel te Negombo. Helaas hebben we hem moeten opbellen, de afspraak had hij volgens eigen zeggen verkeerd genoteerd. We logeren in een eenvoudig hotel met airco, airco die meer warmte lijkt uit te stralen dan koelte. Moe van een hele nacht reizen, vallen we slaap. Hoewel het al 21u is als we wakker worden, besluiten we toch iets verder in onze straat een sfeervol eettentje op te zoeken. Voor het eerst proeven we Sri-Laanse keuken. Onze keus valt op een heel lekkere visschotel.

dinsdag 20 juli

Dinsdag 20 juli 22u20 ,


We zijn vertrokken. We vliegen met Ethiad Airlines, met andere woorden:de luchtvaart maatschappij van de Arabische Emiraten. Onze eerste stop is Abu Dhabi. Mijn stelling dat je nooit lekker eten op het vliegtuig krijgt wordt hier teniet gedaan. Eerst krijgen we een menu kaart met aperitief keuze! Er kan gekozen worden van gewoon water naar allerhande cocktails tot verschillende soorten wijn. Zelf kies ik een Frans wijntje. Vervolgens het keuze menu, als voorgerecht kies ik een koude zalmschotel en een warme visschotel als hoofdgerecht, om af te sluiten een kaasdessert( je ) en een cappuccino. Om het slapen gemakkelijker te maken krijgen een luxe etui met daarin een oogbeschermer, een paar kousen, oordopjes, alsook een tandenborstel met tandpasta! De start kan niet meer stuk.

Na 6u en 20 minuten landen we te Abu Dhabi, Lang moeten we daar niet treuzelen want onze volgende vlucht is al over 1u30. Het is nu nog 4u20 vliegen tot Colombo. De vermoeidheid vertolkt zich in stijve spieren.

De vliegticketten zijn aangekocht !

Op de Asia fair beurs te Wemmel was Sri lanka het gastland. Sri lanka stond al eerder op het verlanglijstje. Vanwege de onrusten in verband met de Tamil - oorlog in dit land hebben ons eerder doen afzien van deze reis.

Nu zou het er weer rustig zijn. Het noorden waar nog veel pijnlijke herinneringen zijn van de oorlog gaan we niet bezoeken. Naar we vernomen hebben hoopt het land het toerisme weer te kunnen opbouwen. In ieder geval , wij geven antwoord op hun oproep . Onze vliegticketten zijn aangekocht . We vertrekken op 20 juli . Met Etihad vliegen we naar Sri Lanka .De voorbereiding kan beginnen .Wordt vervolgd ...